• Echt niet te bevatten-header

    Echt niet te bevatten!

  • Ja, wij weten dat het vreselijk moeilijk is-header

    Ja, wij weten dat het vreselijk moeilijk is!

  • Zeg maar niets light-header

    Zeg maar niets

  • Het klopt, er zijn geen woorden voor-header

    Het klopt, er zijn geen woorden voor!

  • Het blijft echt moeilijk_header

    Het blijft echt moeilijk!

Begraven of cremeren
Een van de belangrijkste beslissingen rondom de uitvaart is de keuze tussen begraven of cremeren.
Soms is de religieuze achtergrond van de overledene bepalend. Zo kiezen moslims, orthodoxe christenen en joden meestal voor begraven en hindoestanen juist voor crematie.
Helaas komt het vaak voor dat nabestaanden niet weten wat de voorkeur van de overledene precies was. Het blijft dan gissen en dan komt het natuurlijk wel eens voor dat nabestaanden later spijt hebben van hun keuze. Hoewel het geen leuk onderwerp is, is het goed om eens na te denken wat beter bij u past: begraven of cremeren. En maak deze wensen ook kenbaar aan uw dierbaren of leg ze vast in een laatste wensen formulier.Is er gekozen voor crematie, dan is een begraving niet per definitie uitgesloten. Een asbus kan worden bijgezet in een graf. Partners kunnen soms zo ieder hun eigen keuze volgen en toch bij elkaar een laatste rustplaats vinden.Begraven
Eeuwenlang was begraven de enige manier van lijkbezorging in Nederland. Want hoewel de eerste crematie in Nederland plaatsvond in 1914 werd crematie pas in 1955 wettelijk geregeld. Pas in 1991 werd crematie wettelijk gelijkgesteld met begraven. 

Inmiddels zijn begraven en cremeren even populair. De verwachting is dat de verdeling begraven versus cremeren ongeveer 50-50 zal blijven. Mensen die voor begraven kiezen doen dat veelal uit religieuze overtuigingen of gewoon omdat ze het prettig vinden dat er een graf is om naar terug te gaan. Sommigen voorspellen dat de voorkeur voor begraven sterker zal worden omdat een begrafenis en het graf zich beter lenen voor een vorm van rituele invulling.

Cremeren
Het Nederlandse woord cremeren stamt uit de negentiende eeuw en is afgeleid van het Latijnse woord cremare. De eerste gedocumenteerde Nederlandse crematie stamt uit dezelfde tijd; niemand minder dan de auteur Eduard Douwes Dekker (Multatuli) vervulde in 1887 postuum een voortrekkersrol op dit gebied. Het lichaam van de schrijver, die een aanhanger was van de vanuit Duitsland en Italië overgewaaide crematiegedachte, werd in het Duitse Gotha gecremeerd.

Echter ook vóór Multatuli vonden er in onze contreien lijkverbrandingen plaats. Reeds voor het begin van onze jaartelling verkoos men verbranding zelfs boven teraardebestelling. Later bestonden beide vormen naast elkaar, waarbij christenen in de regel werden begraven. In het jaar 785 werd het verbranden van doden door Karel de Grote verboden, al zou het tot in de late middeleeuwen duren voor er daadwerkelijk niet meer gecremeerd werd.

In 1914 werd crematorium Westerveld geopend, het eerste Nederlandse crematorium. Omstreeks 1950, toen lijkverbranding strikt genomen nog steeds illegaal was, werd in ons land echter nog maar twee procent van de overledenen gecremeerd. Tussen 1955 en 1968 was voor crematie een speciaal codicil nodig. Nadat dit codicil was afgeschaft won crematie snel terrein. In 2003 werden er voor het eerst meer Nederlanders gecremeerd dan begraven.

bron: www.uitvaart.nl